Podobna sytuacja może mieć miejsce, jeśli pacjent oddycha niewłaściwym torem oddechowym. Może to doprowadzić także do wydychania powietrza ze zbyt małą siłą, która po rozwibrowaniu fałdów głosowych, nie będzie wystarczająca na wprawienie w drgania apexu.

Na uwagę zasługują trzy rodzaje toru oddechowego, które należy wyeliminować, aby wywołać u pacjenta prawidłową artykulację głoski [r]. Tor szczytowy, piersiowy i przeponowy. Żaden z wymienionych torów oddechowych nie angażuje wszystkich mięśni oddechowych. Pracują tylko wybrane partie mięśni, co powoduje, że oddech jest niepełny i jego objętość i siła mogą nie wystarczyć do prawidłowego wyartykułowania głoski [r].

Tor oddechowy, który jest prawidłowy, najzdrowszy dla człowieka, to tor żebrowo-przeponowo-brzuszny, żebrowo-przeponowy lub inaczej całościowy. Ukształtowanie go powoduje, że organizm człowieka ma szansę funkcjonować prawidłowo w aspekcie fizjologicznym, intelektualnym i emocjonalnym. Pacjent nie ma problemów z artykulacją głosek, również głoski [r], wynikających z nieprawidłowego dysponowania wydychanym powietrzem.