terapia logopedyczna

Komunikacja osób głuchoniewidomych ma charakter indywidualny i zależy od wielu czynników, takich jak stopień zachowanego słuchu i wzroku, możliwości dotykowe, rozwój poznawczy, umiejętności motoryczne oraz wcześniejsze doświadczenia językowe. Nie istnieje jeden uniwersalny sposób porozumiewania się odpowiedni dla wszystkich osób głuchoniewidomych.

Prowadzenie własnego gabinetu logopedycznego staje się coraz częściej wybieraną formą aktywności zawodowej wśród logopedów pracujących zarówno z dziećmi, jak i z osobami dorosłymi. Tendencja ta wpisuje się w szersze zmiany zachodzące na rynku usług terapeutycznych, gdzie obserwuje się rosnące zapotrzebowanie na specjalistyczne, długofalowe i indywidualnie dostosowane wsparcie. Przerwa wakacyjna to dobry moment na przeanalizowanie za i przeciw własnego gabinetu oraz - jeśli decyzja została już podjęta - czy zostały spełnione wszystkie wymagania. Pomoże to podjąć przemyślaną decyzję i rzetelnie przygotować się do nowego zadania! 

Z perspektywy neurobiologicznej nauka nowych umiejętności to intensywny proces tworzenia nowych połączeń i obwodów neuronalnych, któremu towarzyszy wygaszanie nieprawidłowych wzorców. Dlatego skuteczność oddziaływania logopedycznego, zależy od tego, czy sposób pracy jest zgodny z naturalnym funkcjonowaniem mózgu. Z pomocą przychodzi neurodydaktyka – dziedzina interdyscyplinarna, łącząca neurobiologię, psychologię poznawczą, pedagogikę i dydaktykę. Jej celem jest dostarczenie wiedzy o przebiegu procesów uczenia się i zapamiętywania, opartej na naturalnych zdolnościach mózgu, którą można wykorzystać w praktyce pedagogicznej i terapeutycznej [1].

Zazwyczaj dorosłe osoby zaczynają zastanawiać się nad swoją wymową dopiero wtedy, gdy rozpoczynają pracę zawodową. Nagle okazuje się, że muszą występować publicznie – przed współpracownikami, zarządem czy klientami. I właśnie wtedy pojawia się refleksja: to, jak mówimy, jest równie ważne jak to, co mówimy. Sposób mówienia nie powinien odciągać uwagi od treści. Jeśli ktoś ma coś zaprezentować, do czegoś przekonać czy zainspirować, to jego wymowa nie może rozpraszać słuchaczy.

15 kwietnia na całym świecie obchodzony jest Dzień Trzeźwości. Światowa Organizacja Zdrowia (WHO) apeluje o zrezygnowanie w tym dniu ze spożywania alkoholu. Alkoholizm jest jedną z najbardziej popularnych chorób w skali globalnej i przyczyną śmierci około 2,5 milionów ludzi rocznie.

Po chorobie Alzheimera drugim co do częstości występowania ok. 60 r.ż. schorzeniem neurozwyrodnieniowym jest choroba Parkinsona (ang. Parkinson’s disease, PD). PD jest także najczęstszą przyczynę zespołu parkinsonowskiego, czyli objawów ruchowych (w tym związanych z mową) i pozaruchowych. Chorzy wymagają wielospecjalistycznego wsparcia — nierzadko także logopedycznego.  

Afazja sprawia, że codzienne porozumiewanie się staje się wyzwaniem, a osoba nią dotknięta odczuwa jej skutki w życiu osobistym i zawodowym. Z perspektywy pacjenta rozpoczęcie terapii to nadzieja na poprawę jakości życia, ale również zmierzenie się z własnymi ograniczeniami oraz obawami przed nieznanym procesem terapeutycznym. Z tego powodu tak ważne jest, by podczas pierwszej wizyty pacjenta z afazją logopeda nie tylko ocenił funkcje językowe, ale również poznał potrzeby chorego i stworzył bezpieczną, pełną zrozumienia przestrzeń, sprzyjającą zaangażowaniu i stopniowemu odzyskiwaniu pewności w komunikacji.

Dnia 13 listopada obchodzony jest Międzynarodowy Dzień Niewidomych, a 5 października Międzynarodowy Dzień Białej Laski. Zachęcamy do zapoznania się z licznymi materiałami poświęconymi tematowi terapii i edukacji osób z niepełnosprawnością wzroku.

Terapia logopedyczna dzieci i dorosłych różni się pod wieloma względami – od uwarunkowań neurobiologicznych i rozwojowych, poprzez metody pracy, aż po kwestie motywacyjne i organizacyjne. W przypadku dzieci terapia przebiega zazwyczaj w kontekście naturalnego rozwoju mowy, bazując na wysokiej plastyczności mózgu oraz metodach opartych na zabawie. U dorosłych natomiast często chodzi o korektę utrwalonych już wzorców mowy, dlatego proces terapeutyczny musi być dostosowany do ich indywidualnego stylu życia – mowa tu o osobach bez zaburzeń o podłożu neurologicznym.

Z artykułu dowiesz się:

• Na czym polegają kluczowe różnice w podejściu terapeutycznym do dzieci i dorosłych?
• Dlaczego zabawa i relacja z rodzicem są tak ważne w terapii logopedycznej dzieci?
• Jakie są główne wyzwania w diagnozie i terapii dorosłych i jak dostosować metody do ich potrzeb?
• W jaki sposób logopeda może wspierać rodzica w aktywnym udziale w terapii dziecka?
• Jak budować zaangażowanie dorosłego pacjenta w proces terapeutyczny?
• Dlaczego dorośli decydują się na to, by skorzystać z pomocy logopedy?

Mowa jako funkcja ludzkiego mózgu nie może być oderwana od jego rozwoju, który paradoksalnie jest równocześnie starzeniem. Wyniki wielodyscyplinarnych badań z ostatnich 30 lat potwierdzają, że proces starzenia dotyczy również mowy. W odpowiedzi na rosnące zapotrzebowanie rozwija się w Polsce gerontologopedia. Po chorobie Alzheimera drugim co do częstości występowania ok. 60 r.ż. schorzeniem neurozwyrodnieniowym jest choroba Parkinsona (ang. Parkinson’s disease, PD). PD jest także najczęstszą przyczynę zespołu parkinsonowskiego, czyli objawów ruchowych (w tym związanych z mową) i pozaruchowych.

Afazja – która w większości przypadków spowodowana jest udarem mózgu – w zależności od głównych objawów i ich nasilenia utrudnia codzienną komunikację z otoczeniem. Problem ten dotyka wielu, ponieważ w Polsce około 90 000 osób rocznie doznaje udaru mózgu [1]. U nawet 60% pacjentów afazja utrzymuje się jeszcze długi czas po wypisie ze szpitala [2]. Niejednokrotnie deficyty językowe wymagają wielomiesięcznej terapii, co bywa trudne z wielu względów (utrudniony dostęp do specjalistów, odległe terminy, koszty itp.). Wówczas bardzo przydatną formą terapii jest grupowa terapia afazji.

Czerwiec to miesiąc, w którym duża część małych pacjentów kończy lub zawiesza na czas wakacji terapię logopedyczną. Logopedzi pracujący zarówno w placówkach oświatowych, jak i prowadzący prywatną praktykę, kontrolują efekty swojej pracy podczas trwania roku szkolnego i wytyczają kolejne cele terapii.