Cechy głoski [d]
Marek Wiśniewski wymienia następujące cechy głoski [d]1: • dźwięczność – w trakcie artykulacji tej głoski fałdy głosowe zostają wprawione w drgania; • ustność – podczas realizacji tej głoski następuje zwarcie podniebienno-gardłowe, a więc zostaje zamknięta nosowa droga przepływu powietrza; • twardość – środkowa część języka nie unosi się ku podniebieniu twardemu; • zwarto-wybuchowość – powietrze, które wydostaje się z płuc, napotyka na przeszkodę w postaci zwarcia (zetknięcia się dwóch artykulatorów: przodu języka i zębów). „Napływające z płuc powietrze zatrzymuje się przed zaporą, jego ciśnienie wzrasta i w pewnym momencie osiąga wartość krytyczną2”. Następuje gwałtowne przerwanie blokady – wybuch; • przedniojęzykowo-zębowość – spółgłoska jest artykułowana przez kontakt czubka języka (apeksu) z tylną powierzchnią zębów. Cechą dystynktywną [d] jest dźwięczność. Zmiana tej cechy – na bezdźwięczność – spowoduje powstanie innego dźwięku mowy – [t]. Głoska [t] jest mocna, natomiast [d] – słaba3. Ubezdźwięcznianie [d] (najczęściej przy ubezdźwięcznianiu innych głosek dźwięcznych, szczególnie spółgłosek właściwych) to jedna ze spotykanych wad wymowy. Głoska [d] nie pojawia się w wygłosie absolutnym. Podobnie jak [t] nie występuje bezpośrednio przed [i] oraz [i̯]. Nie sąsiaduje bezpośrednio z głoskami bezdźwięcznymi. »
Kategorie
![KAPPACYZM I GAMMACYZM – DIAGNOZA I TERAPIA WYMOWY GŁOSEK [k] I [g]](/appFiles/site_181/images/archiveNumberCover/OGYg7s36eA2L1WN.png)
