Zagłębiając się w tajniki fonetyki języka polskiego, studenci logopedii poznają różne cechy artykulacyjne poszczególnych głosek. Przy opisie spółgłosek pojawia się cecha wskazująca na możliwy udział środka języka podczas realizacji głoski. Tyle w teorii. Tymczasem niedawno na forum w social mediach pojawiło się pytanie: jak nazwać wadę wymowy, jeśli dziecko „zamienia głoski miękkie (sic!) na twarde”, np. pies – [pes] lub wilk – [vylk]1. Wskazanie kategorii, do której należałoby przypisać zaburzenia miękkości oraz różnicownie głosek twardych, miękkich i zmiękczonych, niekiedy nastręczają logopedom trudności.