GŁOSKA [l] NA LATAJĄCYM DYWANIE. TEORIA I PRAKTYCZNE ĆWICZENIA DO ZASTOSOWANIA W TERAPII

Główna bohaterka niniejszego numeru „Strefy Logopedy”, głoska [l], należy do grupy spółgłosek półotwartych (sonornych). Charakteryzują się one artykulacją łączącą typowe dla spółgłosek zwarcie narządów mowy z właściwym samogłoskom rozwarciem, umożliwiającym swobodny przepływ strumienia powietrza przez kanał głosowy1. Do grupy spółgłosek sonornych należą również [m], [n], [ń], [r] oraz [u ̯]. Głoska [l] jest pierwszą głoską przedniojęzykowo-dziąsłową, która pojawia się w rozwoju mowy dziecka. W klasyfikacji fonetycznej określana jest jako spółgłoska ustna, boczna oraz dźwięczna2. W systemie fonologicznym języka polskiego głoska [l] występuje często – zarówno w pozycji nagłosowej, śródgłosowej, jak i wygłosowej3.