Artykuły Zapraszamy do lektury ciekawych treści na blogu stworzonym z myślą o logopedach. Znajdziesz tu między innymi artykuły merytoryczne, materiały przygotowane w nawiązaniu do aktualnych dni z kalendarza świąt nietypowych, ciekawostki logopedyczne oraz zagadki „Fakt czy mit?”.

Współpraca logopedy z okulistą

Większość logopedów w praktyce zawodowej spotka się z dylematem dotyczącym sprawności narządu wzroku pacjenta. Czasami jego zachowanie nie będzie budziło wątpliwości – terapeuta bez wahania uzna za stosowne zasugerowanie konsultacji z okulistą. Niekiedy jednak (szczególnie podczas diagnozy) obserwowane specyficzne zachowania postawią logopedę przed zagwozdką – pacjent wie, ale nie umie nazwać, czy może wie, ale nie widzi?

Współpraca logopedy z terapeutą integracji sensorycznej

Logopedia jest nauką interdyscyplinarną, co oznacza, że korzysta z wiedzy zaczerpniętej z innych nauk, takich jak np.: językoznawstwo, psychologia, ortodoncja, audiologia, laryngologia, foniatria, neurologia, chirurgia szczękowo-twarzowa, a także integracja sensoryczna.

Ocena funkcjonowania językowego dziecka z autyzmem – jak i co obserwować, by odpowiednio pomóc?

Warto dowiedzieć się, w jaki sposób obserwować dziecko z autyzmem, by uzyskać najistotniejsze z perspektywy logopedy informacje na temat sposobu jego funkcjonowania, niezbędne do opracowania skutecznego planu terapii. Skuteczność podjętej terapii logopedycznej w znacznej mierze zależy od planu, według którego jest realizowana – ten zaś nie może zostać właściwie sformułowany bez odpowiednio wnikliwej i rzetelnej analizy wszelkich dostępnych informacji na temat sposobu funkcjonowania i komunikowania się dziecka.

Mowa osób z zespołem Downa

Osoby z zespołem Downa niekiedy już od pierwszych chwil życia wymagają wsparcie terapeutycznego logopedy. Wady anatomiczne, obniżone napięcie mięśniowe i niepełnosprawność intelektualna typowe do omawianego zaburzenia skutkują istotnymi zaburzeniami w rozwoju mowy.

Zastosowanie metody Dobrego Startu Marty Bogdanowicz w logopedii

Metoda Dobrego Startu zaliczana jest do metod wzrokowo-słuchowo-motorycznych. Kluczową rolę odgrywają tu trzy elementy: wzrok (wzory graficzne), słuch (piosenka) i motoryka (odtwarzanie wzorów). Jej główny celem jest jednoczesne usprawnianie analizatorów: wzrokowego, słuchowego, kinestetyczno-ruchowego, a także rozwijanie lateralizacji, orientacji w schemacie ciała oraz przestrzeni. Niezwykle ważną rolę w tej metodzie odgrywa muzyka. Połączenie elementów śpiewu, ruchu, muzyki oraz plastyki aktywizuje cały układ nerwowy. Zrytmizowany zestaw ćwiczeń ma uspokajać uczestnika zajęć oraz wpływać pozytywnie na sferę emocjonalną. 

Zaburzenie percepcji słuchowej a zaburzenia ze spektrum autyzmu

Chyba każdy terapeuta czynnie pracujący z małymi dziećmi zwrócił uwagę na fakt, że od dłuższego czasu obserwuje się niemalże stały wzrost liczby pacjentów, u których w diagnozie są słowa „spektrum autyzmu”. Pod tym określeniem kryje się wiele różnorakich zachowań i trudności. Wiele miejsca i energii poświęca się na badania dotyczące tej grupy osób. Warto wiedzieć, że od niedawna pojawiają się koncepcje głoszące, iż problemy z percepcją sensoryczną są główną przyczyną całego bogactwa cech charakterystycznych dla autyzmu. Percepcja sensoryczna to temat nie tylko bardzo ciekawy, lecz także szeroki. Treść niniejszego artykułu skupia się jedynie wokół percepcji słuchowej.

Zespół Pradera-Williego - opieka logopedyczna nad pacjentem

Zespół Pradera-Williego (PWS) jest bardzo rzadką chorobą genetyczną. Częstość występowania szacuje się na 1 na 20 000 żywych urodzeń. W Polsce rodzi się więc co roku kilkanaścioro dzieci, którym przyjdzie walczyć z wiecznym brakiem uczucia sytości. Zespół Pradera-Williego jest zespołem genetycznym, wynikającym z poważnych zmian w układzie genów znajdujących się na chromosomie 15 [1]. Kluczowymi objawami zespołu są niskorosłość (niedobór hormonu wzrostu), niepełne dojrzewanie płciowe, a także brak uczucia sytości, co powoduje, że chorzy mogą jeść bez końca. W przypadku braku kontroli z zewnątrz może to prowadzić do otyłości.

Tyflologopedia, czyli rola logopedy w pracy z osobami z dysfunkcją narządu wzroku

Wzrok to jeden z telereceptorów (zmysłów działających na odległość), dzięki któremu człowiek otrzymuje przeszło 80% informacji o otaczającym go świecie. Z tego też powodu zaburzeń w obrębie omawianego zmysłu obawia się większość społeczeństwa. Niewielu jednak wie, że według danych GUS w Polsce żyją około 4 miliony osób borykających się z różnego rodzaju deficytami w obrębie funkcjonowania narządu wzroku. W grupie tej znajdują się osoby w każdym wieku, a czas pojawienia się ograniczeń sprawności wzrokowej także jest zróżnicowany. Subdyscyplina logopedii specjalizująca się w terapii logopedycznej osób z niepełnosprawnością wzroku to tyflologopedia.

Rodzaje rotacyzmu

Głoska [r] pojawia się w rozwoju mowy najczęściej w 5.–6. roku życia dziecka. Często uznawana jest przez logopedów za jedną z trudniejszych, jeśli nie najtrudniejszą do wywołania. Niekiedy jednak już pierwsza próba uzyskania tego dźwięku mowy kończy się powodzeniem. Jest to zależne między innymi od sprawności aparatu artykulacyjnego i dopasowania metody wywoływania do potrzeb i możliwości pacjenta.

Diagnoza dziecka z mutyzmem wybiórczym

Dzieci z mutyzmem wybiórczym często przejawiają dwoistą naturę, tzn. w miejscu występowania zaburzenia są przygaszone, zalęknione, wycofane, niekiedy wręcz zamrożone, natomiast w środowisku, w którym czują się bezpiecznie, stają się głośne, rozgadane. Różnica w funkcjonowaniu dzieci nierzadko jest powodem, dla którego rodzicowi trudno uwierzyć w zgłaszane przez nauczycieli i specjalistów trudności komunikacyjne dziecka. W diagnozie pacjenta z mutyzmem wybiórczym bierze udział szereg specjalistów, w tym psycholog, logopeda, nauczyciele dziecka oraz psychiatra dziecięcy, który stawia ostateczną diagnozę.