Uzupełnienie diagnozy logopedycznej polega na dokończeniu rozpoczętych i przeprowadzeniu kolejnych badań oraz zebraniu dodatkowych informacjiw celu postawienia pełnej oceny i opracowania indywidualnego planu terapii. Po nawiązaniu bliższej relacji z dzieckiem i spędzeniu z nim więcej czasu terapeuta może zaobserwować to, co niedostrzegalne podczas pierwszych spotkań diagnostycznych – zarówno nieprawidłowości, które być może wymagają dalszej diagnostyki, jak i mocne strony, które mogą być punktem wyjścia do dalszej pracy terapeutycznej.

Logopeda, mając szerszy obraz sposobu funkcjonowania małego pacjenta, może zwrócić się do rodziców z zaleceniem wykonania określonych rodzajów badań specjalistycznych lub konsultacji. Najczęściej są to:

• konsultacja z laryngologiem, audiologiem – w przypadku m.in. zauważenia problemów oddechowych, częstej niedrożności nosa, problemów słuchowych, zgłoszonych w wywiadzie częstych stanów zapalnych ucha środkowego;
• konsultacja z alergologiem – w przypadku m.in. zaobserwowania przewlekłej niedrożności nosa, obrzęku śluzówek;
• konsultacja z psychologiem – w przypadku zauważenia nietypowych zachowań, problemów z regulacją emocji, ograniczonej sprawności intelektualnej;
• konsultacja z fizjoterapeutą, fizjoterapeutą stomatologicznym, osteopatą – w sytuacji dostrzeżenia nieznormalizowanego napięcia mięśniowego, asymetrii;
• konsultacja ze stomatologiem, ortodontą – w przypadku podejrzenia m.in. nieprawidłowości w budowie narządu żucia, braków w uzębieniu, próchnicy.

Warto pamiętać, że logopeda nie jest uprawniony do wystawienia skierowania. Może jedynie (w formie pisemnej lub ustnej) wystosować zalecenie konsultacji lub wykonania określonego badania.

Po dłuższej obserwacji sposobu funkcjonowania dziecka mogą pojawić się wątpliwości i pytania. Najlepszym źródłem informacji o dziecku są jego opiekunowie. Logopeda może zapytać rodziców m.in. o:

• historię rozwoju dziecka (np. kiedy pojawiło się gaworzenie, pierwsze słowa, czy zaobserwowano regres w rozwoju komunikacji),
• historię przebytych chorób i hospitalizacji,
• historię terapii, nie tylko logopedycznej,
• sposób funkcjonowania dziecka na co dzień.

Uzupełnianie diagnozy ma na celu weryfikację wstępnych hipotez, potwierdzenie ich rodzaju i przyczyn. Umożliwia dokładne zidentyfikowanie nie tylko wszystkich deficytów, ale także mocnych stron pacjenta. Jest fundamentem do stworzenia indywidualnego planu terapii. Pozwala spojrzeć na pacjenta w sposób holistyczny, z uwzględnieniem wszystkich aspektów jego rozwoju.