Cel: doskonalenie pamięci wzrokowej, poszerzanie słownictwa, odtwarzanie wzoru, naśladowanie.

Cel: rozwijanie słownictwa biernego i rozumienia; określenie cech: mały, duży; określanie stałości przedmiotu – jest/nie ma.

Cel: usprawnianie pracy narządów artykulacyjnych, doskonalenie percepcji wzrokowej, nauka naprzemiennego działania.

Cel: rozwijanie słownictwa czynnego i wyrażeń dźwiękonaśladowczych: mało, dużo, woda (plum plum), ciepła, udało się, leje (lululu, bul bul), łał, oj; wysyłanie sygnałów niewerbalnych (gesty) i werbalnych, m.in. jeszcze, pomóż mi, stop; tworzenie wspólnego pola uwagi i relacji naprzemiennej.

Cel: „Moja pierwsza planszówka” to bardzo prosta gra planszowa. Uczy naprzemienności w relacji, czekania, cierpliwości, pomaga tworzyć wspólne pole uwagi. Planszę można wykorzystać do ćwiczeń utrwalania gestu wskazywania wraz z werbalizacją „tu” oraz do rozwijania słownictwa i rozumienia. Jako pionki warto wykorzystać małe laleczki, zwierzątka lub tradycyjne pionki, które logopeda ma w wyposażeniu gabinetu. Dobrze jest nadać im proste imiona, np. Buba i Asia.

Polecenie: Kolorową kostkę należy wyciąć wzdłuż przerywanych linii, zagiąć wzdłuż linii ciągłych, złożyć i skleić. Aby zachowała trwałość, można ją uprzednio zalaminować. Dobrym pomysłem jest także skorzystanie z dostępnych w wybranych sklepach dużych kostek z kieszonkami do wkładania treści na każdą ściankę.

Cel: rozwijanie mowy – wyrażenia dwuelementowe, doskonalenie motoryki małej.

Dzieci nabywają mowę w interakcji – kiedy doświadczają, porównują, poznają – w kontakcie z drugim człowiekiem. Terapia dwulatka powinna być przede wszystkim skupiona wokół zabawy. W pracy z dwulatkiem trzeba wykazywać się dużą kreatywnością, elastycznością i ogromną uwagą. Każda zabawa powinna mieć swój cel. Warto proponować dziecku aktywności w różnych miejscach, na dywanie, na spacerze czy w piaskownicy (takie możliwości otwiera praca logopedy w żłobku lub przedszkolu), i kreować sytuacje motywujące do mówienia i komunikacji.

Komunikowanie interpersonalne11 wymaga nie tylko kompetencji językowej, czyli znajomości systemu języka, zasad i reguł, ale także kompetencji komunikacyjnej, która jest konieczna do odczytywania intencji, interpretowania gestów, mimiki, tonu głosu.

W gabinecie pojawiają się rodzice z 24-miesięcznym Jasiem. Są zaniepokojeni, ponieważ Jaś nie mówi.  Zasób czynnego słownika Jasia, który udaje nam się spisać wraz z rodzicami, to dokładnie 24 wyrazy.  Chłopiec używa ich adekwatnie do kontekstu. Są to głównie wyrażenia dźwiękonaśladowcze, duplikacje sylab („mama”, „tata”), pojawia się sylaba „da” w znaczeniu „daj” oraz jedno słowo zbudowane z dwóch  różnych sylab – „buła” w znaczeniu „piłka”.  Kompetencja komunikacyjna jest bardzo dobra. Chłopiec reaguje na imię, pokazuje palcem, tworzy wspólne pole uwagi i relację naprzemienną, używa gestów w komunikacji. Wywiad chłopca jest obciążony:  obecność zielonych wód płodowych, 8 punktów w skali Apgar (po jednym punkcie mniej za kolor skóry  i oddech). Dziecko miało badany słuch – wynik nie wykazał nieprawidłowości. W trakcie spotkania Jaś powtarzał  po diagnoście w zabawie sylaby, których wcześniej w jego słowniku nie było, „tu tu”, „pi pi”, a także  „op”. Z relacji rodziców wynikało, że chłopiec w ostatnim czasie zaczął wydawać z siebie więcej dźwięków.  Czy Jaś ma mowę zaburzoną, czy opóźnioną?  Od wstępnej diagnozy zależy dalsze postępowanie terapeutyczne.