W rozumieniu gotowości komunikacyjnej kluczowe jest uwzględnienie nie tylko tego, co dziecko pokazuje, ale również, czy jego zachowania mają charakter celowy. Emocja nie jest jedynie przeżyciem wewnętrznym – to sygnał nadawany do otoczenia. Jak zauważa A. Kamyk-Wawryszuk, istotne jest dostrzeżenie, czy i w jakim stopniu zachowania te mają charakter intencjonalny [1]. Intencjonalność oznacza zdolność do odróżniania sposobu działania od zamiaru [2] – a więc rozumienia, że określony gest, spojrzenie czy dźwięk może być świadomym aktem komunikacyjnym, a nie jedynie odruchem czy reakcją emocjonalną. W pracy logopedycznej oznacza to konieczność odczytywania, czy dziecko komunikuje się „po coś”, czy jego sygnał niesie zamierzony przekaz.

Gotowość dziecka do komunikacji zależy nie tylko od jego rozwoju językowego, ale także od stanu emocjonalnego i poczucia bezpieczeństwa. To emocje otwierają lub zamykają drogę do kontaktu – wpływają na uwagę, motywację i zdolność współpracy w terapii. Artykuł pokazuje, jak emocje wpływają na rozwój mowy i komunikacji oraz jakie mechanizmy neurobiologiczne i psychologiczne stoją za tym procesem. Omawia też rolę dorosłego w koregulacji, znaczenie nazywania emocji i wyniki badań potwierdzające ścisły związek języka z rozumieniem emocji. Perspektywa ta ma pomóc logopedom lepiej rozumieć dzieci i skuteczniej wspierać ich rozwój komunikacyjny.