W rozumieniu gotowości komunikacyjnej kluczowe jest uwzględnienie nie tylko tego, co dziecko pokazuje, ale również, czy jego zachowania mają charakter celowy. Emocja nie jest jedynie przeżyciem wewnętrznym – to sygnał nadawany do otoczenia. Jak zauważa A. Kamyk-Wawryszuk, istotne jest dostrzeżenie, czy i w jakim stopniu zachowania te mają charakter intencjonalny [1]. Intencjonalność oznacza zdolność do odróżniania sposobu działania od zamiaru [2] – a więc rozumienia, że określony gest, spojrzenie czy dźwięk może być świadomym aktem komunikacyjnym, a nie jedynie odruchem czy reakcją emocjonalną. W pracy logopedycznej oznacza to konieczność odczytywania, czy dziecko komunikuje się „po coś”, czy jego sygnał niesie zamierzony przekaz.