Głoski [k] i [g] pojawiają się w mowie dziecka stosunkowo wcześnie. D. Emiluta-Rozya i D. Lipiec podają, że już trzylatek powinien artykułować je prawidłowo[1]. Są to jednak głoski, których nieprawidłowa artykulacja jest dość często spotykana. Świadczy o tym choćby fakt obecności kappacyzmu i gammacyzmu w klasyfikacjach wad wymowy (podczas gdy część wad określana jest zbiorczym terminem, jako rzadko zniekształcane głoski czy inne odchylenia od normy artykulacyjnej)[2].

W pierwszym roku życia dziecka, w okresie melodii, występuje okres nazywany gaworzeniem. Charakterystyczne dźwięki wydawane wówczas przez dzieci zawierają głoskę [g]. Wydawać by się mogło, że skoro słyszymy tę głoskę w tak wczesnym okresie rozwoju mowy, nie sprawi ona problemu starszym dzieciom. Jednak nieprawidłowa wymowa głosek [g] oraz jej bezdźwięcznego odpowiednika – głoski [k] – zdarza się na tyle często, że w klasyfikacjach dyslalii wyróżniono je nazwami: gammacyzm i kappacyzm1.

Gra planszowa z ćwiczeniami aparatu artykulacyjnego

Cel: Różnicowanie grup spółgłoskowych [pr] i [br].

Słuch fonemowy to umiejętność odróżniania dźwięków mowy – głosek, czyli najmniejszych jednostek dźwiękowych języka, które słyszymy i wymawiamy. Głoski odróżniamy od siebie na zasadzie opozycji, np.: dźwięczność – bezdźwięczność ([b] – [p]).

Cel: Doskonalenie umiejętności analizy głoskowej, wyróżnianie głosek w nagłosie wyrazów.

Cel: Wyszukiwanie spółgłosek [l] i [i̯].

Cel: Doskonalenie umiejętności analizy słuchowej wyrazów.

Cel: Doskonalenie umiejętności syntezy sylabowej.