We wstępie do tematu usprawniania logopedycznego u osób dorosłych z wykorzystaniem metod komunikacji wspomagającej i alternatywnej warto wspomnieć o kryterium wieku jako cesze biologicznej języka (biolektu), którym posługują się ludzie. Wyróżnia się cztery grupy: biolekt dziecięcy, młodzieżowy, wieku dojrzałego i wieku starszego (senioralny). Zapoznanie się z ich charakterystykami pozwala przybliżyć językowy obraz świata poszczególnych przedstawicieli grup. Wśród cech danych biolektów można wskazać istotne różnice, które niewątpliwie mają wpływ na określanie przez logopedę głównego celu terapeutycznego, możliwego zakresu działań terapeutycznych i rokowań (bezpośrednio związanych ze stanem zdrowia). Wraz z postępem procesu starzenia się przede wszystkim należy pamiętać o wzroście ryzyka wielochorobowości czy też obniżaniu się jakości funkcjonowania poznawczego, które niekiedy uniemożliwia proces uczenia się. Z artykułu dowiesz się: Jaką formę komunikacji może przybierać komunikacja alternatywna i wspomagająca? U jakiej grupy pacjentów dorosłych warto rozważyć wprowadzenie AAC? Jakie są nadrzędne cele korzystania z AAC?

Mowa jako funkcja ludzkiego mózgu nie może być oderwana od jego rozwoju, który paradoksalnie jest równocześnie starzeniem. Wyniki wielodyscyplinarnych badań z ostatnich 30 lat potwierdzają, że proces starzenia dotyczy również mowy. W odpowiedzi na rosnące zapotrzebowanie rozwija się w Polsce gerontologopedia. Po chorobie Alzheimera drugim co do częstości występowania ok. 60 r.ż. schorzeniem neurozwyrodnieniowym jest choroba Parkinsona (ang. Parkinson’s disease, PD). PD jest także najczęstszą przyczynę zespołu parkinsonowskiego, czyli objawów ruchowych (w tym związanych z mową) i pozaruchowych. Z artykułu dowiesz się Czym charakteryzuje się mowa osób z chorobą Parkinsona? Z czego wynikają zaburzenia mowy w chorobie Parkinsona? Na czym polega terapia mowy pacjentów z chorobą Parkinsona? Jak zmieniają się w czasie objawy PD?