Ponieważ logopeda nie jest lekarzem, nie może wystawić skierowania na badanie lub diagnozę. Jako terapeuta sugeruje pacjentowi lub jego rodzicom wykonanie badań specjalistycznych. Może w tym celu przygotować np. pisemne zalecenie konsultacji z określonym specjalistą.

Do grupy specjalistów, z którymi najczęściej współpracują logopedzi należą:

• Psycholodzy – np. w przypadku podejrzenia niepełnosprawności intelektualnej, zaburzeń zachowania, zaburzeń ze spektrum autyzmu, zaburzeń mowy o przyczynach emocjonalnych (m.in. niepłynność mowy, mutyzm);
• Laryngolodzy i otolaryngolodzy – np. w przypadku podejrzenia przerostu migdałków, krzywej przegrody nosowej, alergii, astmy;
• Chirurdzy – np. w przypadku skróconego wędzidełka języka, obserwowanych zmian w okolicy jamy ustnej i nosowej;
• Fizjoterapeuci (także fizjoterapeuci stomatologiczni) i rehabilitanci – np. w przypadku podejrzenia nieznormalizowanego napięcia mięśniowego, asymetrii, nieprawidłowego toru ruchu (np. żuchwy);
• Ortodonci – np. w przypadku podejrzenia wady zgryzu, parafunkcji (m.in. bruksizmu);
• Stomatolodzy – np. w przypadku próchnicy i wynikających z choroby zębów braków w uzębieniu, które przyczyniają się do wady wymowy;
• Osteopaci – np. w przypadku dolegliwości bólowych w okolicy aparatu mowy, głowy i odcinka szyjnego kręgosłupa, w przypadku obserwowanego nieprawidłowego toru ruchu;
• Neurolodzy – np. w przypadku podejrzenia neurologicznych przyczyn wystąpienia zaburzenia mowy (m.in. afazja, dyzartria);
• Foniatrzy – np. w przypadku nieprawidłowej jakości głosu (m.in. chrypka, zanik głosu);
• Audiolodzy – w przypadku podejrzenia niedosłuchu;
• Terapeuci integracji sensorycznej – w przypadku podejrzenia zaburzeń odbioru zmysłowego;
• Ortopedzi – w przypadku podejrzenia wady postawy (mogącej wpływać na jakość wymowy);

Niejednokrotnie ma miejsce współpraca dwóch logopedów np. w sytuacji, gdy dziecko korzysta z terapii logopedycznej w placówce oświatowej, a rodzice, chcąc zintensyfikować działania terapeutyczne, decydują się na dodatkową terapię prywatną. W terapii logopedycznej realizowanej przez kilku logopedów najważniejszy jest wspólny plan pracy. Niezwykle ważne jest, by działania terapeutów obejmowały ten sam etap pracy terapeutycznej i nie były prowadzone różnymi (czasami wręcz wzajemnie wykluczającymi się) metodami. W takim wypadku logopedzi zobowiązani są do nawiązania kontaktu i uwspólnienia przyjętych form działań terapeutycznych.