strefa logopedy

W kuchni Lucka nikogo nie ma. Przyjrzyj się wnętrzu i zastanów, gdzie lubi siedzieć jego kot. Pod stołem, a może… na nim? Chyba jednak najbardziej przy swojej miseczce pełnej mleka! A gdzie znajdzie się miejsce dla psa? Spróbuj znaleźć właściwe miejsce dla każdego przedmiotu, nazywając przy tym jego położenie.

Jak wygląda Lucek, gdy jest zły? A jak wtedy, gdy coś go zasmuci? Czy wiesz? Uzupełnij jego portret odpowiednimi fragmentami – tak, by pokazywał on konkretne stany emocjonalne: smutek, radość, zdziwienie, złość, płacz. A może potem wymyślisz i opowiesz o tym, co mogło wywołać przedstawione uczucie?

Supermarket

1. Autobus i pasażerowie

Na starych fotografach z rodzinnego albumu Lucka niektóre fragmenty nie są już widoczne. Pomóż chłopcu poprawić zdjęcia i dorysuj brakujące części. Przyjrzyj się uważnie, ponieważ na każdym z obrazków brakuje innego elementu!

Lucek bardzo się dziś zezłościł. Dlaczego? To pytanie do Ciebie! Jak myślisz, która z przedstawionych rzeczy mogła go zdenerwować? Przyjrzyj się uważnie obrazkom i znajdź ją! A co z pozostałymi osobami? Połącz osoby z właściwymi obrazkami i opowiedz o tym, co wywołało u nich te emocje.

Lucek jest wesołym i pogodnym chłopcem, jednak zdarza się, że czasem coś go zasmuci albo nawet przestraszy! Jak myślisz: które z rzeczy przedstawionych na obrazkach mogłyby wywołać u chłopca emocje takie jak smutek czy strach? A na które z nich ma ochotę? Policz każde z nich osobno, a następnie wpisz w odpowiednie miejsce cyfrę oznaczającą liczbę tych przedmiotów.

Ćwiczenie 1.
Kładziemy rękę na przeponie, drugą na klatce piersiowej. Nabieramy powoli powietrza do płuc i obserwujemy przeponę. Gdy wdychamy powietrze, przepona z położoną na niej ręką powinna unosić się ku górze, a brzuch obniżać. Natomiast gdy wydychamy powietrze, przepona powinna opadać.

Karty pracy to materiał służący do praktycznych ćwiczeń nad prawidłową wyrazistością mowy. Przeznaczony jest dla dzieci zarówno na poziomie edukacji wczesnoszkolnej, jak i dzieci starszych. Skierowany jest do nauczycieli, logopedów, a także rodziców, pod okiem których dziecko będzie mogło ćwiczyć i doskonalić umiejętności wyrazistego mówienia. 

Kładziemy się na podłodze, na plecach, rozluźniamy ciało, zamykamy oczy. Skupiamy się na oddechu. Staramy uświadomić sobie, jak wędruje nasze powietrze. Nabieramy powietrze nosem, wędruje ono przez gardło, przechodzi przez klatkę piersiową, potem niżej aż do brzucha. 

Ćwiczenie zaczynamy szeptem, potem półgłosem, na koniec pełnym dźwiękiem. Pamiętamy o zasadzie – im ciszej, tym wyraźniej. Wymawiamy po kolei samogłoski.

Ćwiczenia mięśni twarzy pomagają przygotować aparat artykulacyjny do pracy logopedycznej. Proste opukiwanie, masaż i rozluźnianie twarzy wspierają napięcie mięśniowe, usprawniają wargi, policzki oraz okolice żuchwy, a przy tym mogą być dla dziecka przyjemną formą zabawy.

Po zakończeniu ćwiczeń oddechowych wykonujemy ćwiczenia relaksujące

Ćwiczenie 1.
Szeptem wypowiadamy głoski od wolnego do coraz szybszego tempa:
p­t­cz­ć­k
p­t­cz­ć­k…