Poniżej przedstawiono kilka sposobów pomocnych w uzyskaniu wzorowej wymowy głoski [t]:

• wyjaśnienie i zaprezentowanie pacjentowi prawidłowej artykulacji głoski [t], bez kładzenia nacisku na domknięcie zębów, za to ze zwróceniem uwagi na zwarcie języka z wewnętrzną powierzchnią górnych zębów oraz silnym kierowaniem strumienia powietrza na czubek języka, tak aby powietrze gwałtownie wydostało się z jamy ustnej,
• w przypadku występowania substytucji głoski [t] skuteczne może być polecenie pacjentowi, aby rozchylił wargi i wysunął język tak, aby jego czubek znajdował się pomiędzy zębami. Następnie należy pacjenta zachęcić do wymówienia głoski [p], jednocześnie polecając unoszenie czubka języka do górnych siekaczy, przy zachowaniu tego samego kierunku powietrza [3],
• polecenie pacjentowi, aby wsunął język pomiędzy wargi i wymawiał [p] z jednoczesnym stopniowym przesuwaniem języka do jamy ustnej, aż do uzyskania prawidłowej pozycji przy górnych zębach [4]. Sposób ten również polecany jest w przypadku występowania substytucji,
• wymówienie szeptem głoski [d] przekształci dźwięk w [t] [5],
• w przypadku miękkiej artykulacji głoski [t] można polecić dziecku mocniejsze przyciśnięcie czubka języka do zębów, z jednoczesnym wyczuwaniem na przyłożonej do ust dłoni siły wydychanego powietrza [6],
• zdmuchiwanie płomienia świecy powietrzem „wypluwanym” z czubka języka,
• zatkanie skrzydełek nosa podczas artykulacji głoski [n] [7],
• przy prawidłowo realizowanej głosce [č] można nauczyć pacjenta dziąsłowej wymowy głoski [t] (poprzez stopniowe opuszczanie żuchwy w trakcie wymawiania głoski [č]), a następnie polecić przesuwanie czubka języka do zębów,
• A. Sołtys-Chmielowicz proponuje metodę uzyskania dźwięku [t] poprzez pozbawienie dentalizacji głoski [c]. Jeżeli dziecko wymawia głoskę [c] apikalnie, a nie predorsalnie, można polecić, aby w trakcie wymawiania [c] wsunęło z boku palec pomiędzy łuki zębowe. W ten sposób powinno się otrzymać dźwięk [t], który następnie należy utrwalić poprzez polecenie wymawiania przez jakiś czas [c] z otwartą buzią. Jeżeli jednak dziecko wymawia [c] z czubkiem języka przy dolnych zębach, ta metoda nie sprawdzi się. Wówczas autorka poleca wymówienie głoski [c] z czubkiem języka przy górnych siekaczach, a następnie postępowanie jak w powyżej opisanym przypadku [8],
• wymawianie głoski [t] z opuszką palca pionowo przyłożoną do zewnętrznej powierzchni przednich zębów górnych, może sprawdzić się jako metoda utrwalająca kontrolowanie wymowy międzyzębowej. Dziecko, wymawiając głoskę w izolacji lub w sylabach czy wyrazach, musi uważać, aby końcem języka nie dosięgnąć palca,
• opcjonalnie, zamiast palca, można przykładać szpatułkę laryngologiczną. Należy ją jednak położyć do wewnętrznej powierzchni górnych siekaczy przyśrodkowych. Wówczas, w trakcie artykulacji, dziecko ma dotykać koniuszkiem języka brzegu szpatułki,
• jeżeli u dziecka widnieją szpary pomiędzy zębami mlecznymi, można wykorzystać je do założenia na siekacze przyśrodkowe elastycznego wyciągu ortodontycznego, a następnie polecić artykulację głoski [t] lub wykonywać ćwiczenia unoszenia języka do gumeczki [9],
• wymawianie głoski [t] z nitką dentystyczną założoną za górne siekacze przyśrodkowe – dziecko, kierując czubek języka do nitki, kontroluje swoją wymowę,
• „sposób na boksera” autorstwa B. Nedwidek – około 3–4-centymetrowy kawałek cewnika medycznego przecinamy wzdłuż, a w powstałą w ten sposób szczelinę wsuwamy kawałek papieru toaletowego lub folii spożywczej. Tak przygotowany cewnik pacjent wkłada sobie pod górną wargę, a następnie wymawia głoskę [t] w izolacji, wyrazach i sylabach. Jeśli czubek jego języka pojawi się między zębami, uchwyci papier lub folię, co będzie dla pacjenta nieprzyjemne. Ćwiczenie to szczególnie przydaje się do utrwalania prawidłowego brzmienia i techniki wymowy głoski [t], zwłaszcza jeżeli pacjent realizował dźwięk międzyzębowo [10],
• jako wsparcie podczas wywoływania prawidłowego brzmienia głoski [t] poleca się zastosowanie gestu ilustrującego spółgłoskę [t]: zaciśniętą pięść układamy na wysokości twarzy, pozostawiamy wargi lekko uchylone. W trakcie trwania dźwięku [t] dynamicznie odwodzimy palec wskazujący, jednocześnie oddalając lekko w górę dłoń od twarzy, po czym dłoń powraca do układu wyjściowego [11].