REKLAMA
REKLAMA
REKLAMA
Wiedza i Praktyka Sp. z o.o.
ul. Łotewska 9a
03-918 Warszawa
REKLAMA
REKLAMA

Mamy tu za mało danych, aby jednoznacznie udzielić porady. Warto przede wszystkim zwrócić uwagę na to, od kiedy mama podaje dziecku takie kawałki. Czy są to papki z grudkami/kawałkami czy inna forma pokarmu? Ile dziecko ma w swoim repertuarze posiłków stałych? Jeśli nadal je więcej papek i pokarmów płynnych (z butelki) niż posiłków stałych, to to znacząco wpłynie na sposób radzenia sobie z kawałkami/grudkami. Jama ustna i język są jeszcze w procesie uczenia się i odwrażliwiania.
W tym wieku w repertuarze żywieniowym dziecka powinny dominować posiłki stałe, a mleko pite z butelki powinno już być właściwie okazjonalnie.
Czy dziecko zjada większe niż ~ 1x1 cm kawałki? Czy potrafi odgryzać, na przykład kawałek placka lub chleba? Warto spojrzeć na opisane objawy z szerszej perspektywy. Od kiedy pojawiają się wymioty/odruch wymiotny? W jakich sytuacjach i formie podawany jest taki posiłek i czy na pewno dziewczynka jest wtedy głodna?
Kolejne kwestie, na które warto zwrócić szczególną uwagę, to sensoryka w obrębie jamy ustnej i sprawność motoryczna języka. Dobrze jest przeanalizować, jakie konsystencje i które smaki dziewczynka zjada oraz postarać się dociec, dlaczego wspomnianej wielkości kawałki jej nie pasują. Czy budowa anatomiczna języka jest prawidłowa?
Na pewno rozwijałabym żucie podając małe kawałki miękkich pokarmów, takich jak środek bułki czy kawałek miękkiego placka, na boczne powierzchnie dziąseł. To sprowokuje boczne (zamiast doprzednich) ruchy języka. Wymioty mogą, choć nie muszą, być związane z konsystencją pokarmu. Być może akurat zbiegły się z jakąś infekcją, chorobą dziecka?
By wspierać dziecko w zakresie rozwoju czucia w obrębie jamy ustnej warto spróbować włączyć do codziennych rytuałów np. mycie zębów szczoteczką soniczną zamiast zwykłą. Jest wiele pytań, na które należy sobie odpowiedzieć, by zaprogramować strategie pomocowe dla dziewczynki i jej mamy.

neurologopeda, oligofrenopedagog. Doświadczenie zawodowe zdobywała prowadząc diagnostykę i terapię zaburzeń mowy w placówkach kształcenia specjalnego oraz w licznych poradniach logopedycznych. Swoje zaangażowanie i umiejętności wykorzystuje również podczas pracy terapeutyczno-wychowawczej z dziećmi i młodzieżą w Dziecięcym Szpitalu Klinicznym WUM. Jej główne zainteresowania skupiają się wokół problematyki opóźnionego rozwoju mowy oraz zaburzeń karmienia i odżywiania.