Terapia miofunkcjonalna jest coraz popularniejszą formą oddziaływań logopedycznych u pacjentów z nieprawidłowym przebiegiem funkcji biologicznych, wadami anatomicznymi w budowie narządów mowy, nieprawidłowymi nawykami angażującymi mięśnie orofacjum. Diagnoza miofunkcjonalna wymaga często zaangażowania licznych specjalistów, jak logopedzi, ortodonci, fizjoterapeuci, osteopaci, lekarze czy psychologowie. Zaburzenia miofunkcjonalne dotyczyć mogą pacjentów w każdym wieku, od noworodków po osoby dorosłe i wymagają odpowiedniej diagnozy oraz terapii.
Sama nazwa „miofunkcjonalny” pochodzi z połączenia słów – greckiego myo, oznaczającego mięsień, oraz łacińskiego functio, czyli czynność1. Dzięki terapii miofunkcjonalnej, poprzez wyeliminowanie lub zmniejszenie zaburzeń mowy, oddychania, żucia i połykania, pacjent uzyskuje poprawę jakości życia oraz wyglądu twarzy.
Wykorzystaj gotowy kwestionariusz wywiadu oraz próby diagnostyczne pozwalające na ocenę stopnia skrócenia wędzidełka języka.
Przygotowanie tkanki do zabiegu korekty wędzidełka języka opiera się na masażu tkanek otaczających wędzidełko języka, w tym dna jamy ustnej. Podobny masaż prowadzony będzie również po zabiegu.
Już można się zapoznać ze styczniowym numerem magazynu "Strefa Logopedy" pod tytułem: TERAPIA MIOFUNKCJONALNA - OD TEORII DO PRAKTYKI. Autorem wydania jest p. Aleksandra Rosińska.
Terapia miofunkcjonalna jest coraz popularniejszą formą oddziaływań logopedycznych u pacjentów z nieprawidłowym przebiegiem funkcji biologicznych, wadami anatomicznymi w budowie narządów mowy, nieprawidłowymi nawykami angażującymi mięśnie orofacjum. Diagnoza miofunkcjonalna wymaga często zaangażowania licznych specjalistów, jak logopedzi, ortodonci, fzjoterapeuci, osteopaci, lekarze czy psychologowie. Zaburzenia miofunkcjonalne dotyczyć mogą pacjentów w każdym wieku, od noworodków po osoby dorosłe i wymagają odpowiedniej diagnozy oraz terapii.
Ćwiczenia prawidłowej pozycji spoczynkowej języka znajdą zastosowanie u pacjentów przygotowujących się do zabiegu korekty wędzidełka, a także po nim, pacjentów oddychających torem ustnym, z parafunkcjami w obrębie narządu żucia, nieprawidłowym połykaniem i innymi zaburzeniami miofunkcjonalnymi.
U pacjentów z zaburzeniami miofunkcjonalnymi często obserwuje się trudności w zakresie prawidłowego toru odwodzenia żuchwy, zbytnie napięcia mięśni żujących, a u młodszych pacjentów brak izolacji ruchów żuchwy od ruchów języka.
Ćwiczenia mięśni języka angażować powinny zarówno ruchy lateralne języka, jak też ruch dotylny i wertykalny.
Ćwiczenia policzków znajdą zastosowanie u pacjentów z obniżonym napięciem mięśniowym, oddychających torem ustnym, z trudnościami w opracowaniu kęsa pokarmowego i innych.
Dobór ćwiczeń poprzedzony powinien być zawsze szczegółową diagnozą potrzeb i możliwości pacjenta. Stosowanie wszystkich ćwiczeń u wszystkich pacjentów nie jest zasadne terapeutycznie.
© Wydawnictwo Wiedza i Praktyka
Czy chcesz otrzymywać powiadomienia o zmianach prawnych, webinariach i promocjach?
Wyrażając zgodę na otrzymywanie powyższych powiadomień, oświadczam iż zapoznałem/am się z Regulaminem usługi i zgadzam się na stosowanie jego postanowień.