REKLAMA
Wiedza i Praktyka Sp. z o.o.
ul. Łotewska 9a
03-918 Warszawa
Komunikacja osób głuchoniewidomych ma charakter indywidualny i zależy od wielu czynników, takich jak stopień zachowanego słuchu i wzroku, możliwości dotykowe, rozwój poznawczy, umiejętności motoryczne oraz wcześniejsze doświadczenia językowe. Nie istnieje jeden uniwersalny sposób porozumiewania się odpowiedni dla wszystkich osób głuchoniewidomych.
Tyflologopedia (gr. Typhlos – ślepy ) 1 to wciąż słabo rozpowszechniona na całym świecie subdyscyplina logopedii, zajmująca się rozwojem mowy, języka oraz komunikacji osób z uszkodzeniami narządu wzroku. W kręgu jej zainteresowań znajduje się diagnoza i terapia osób w każdym wieku, które mają dysfunkcję wzroku (wrodzoną lub nabytą) 2 . Wzrok to jeden z telereceptorów, czyli zmysłów działając...
Według Światowej Organizacji Zdrowia (WHO) około 75% dorosłej populacji świata ma wady lub/i choroby wzroku wymagające korekcji okularowej. Rozpowszechnienie wad lub/i chorób wzroku wśród polskich dzieci w wieku 2 do 10 lat szacuje się na około 8,6%. Niestety tylko 43,5% rodziców chociaż raz przeprowadziło kontrolę wzroku swojego dziecka (Wisłocka, Stożek, Kurzak, Pojda-Wilczek 2015).
Większość logopedów w praktyce zawodowej spotka się z dylematem dotyczącym sprawności narządu wzroku pacjenta. Czasami jego zachowanie nie będzie budziło wątpliwości – terapeuta bez wahania uzna za stosowne zasugerowanie konsultacji z okulistą. Niekiedy jednak (szczególnie podczas diagnozy) obserwowane specyficzne zachowania postawią logopedę przed zagwozdką – pacjent wie, ale nie umie nazwać, czy może wie, ale nie w...
